Harry Lopez Junior

Harry Lopez Junior Harry Lopez Junior was in tegenstelling tot zijn dorpsgenoten, een maagdelijk witte jongen. Hij rende en rende maar, zonder te stoppen. En dat zonder longen. Nee, die had hij niet nodig vond hij.

Hij sneed ze zelf uit zijn borstkas en legde ze op een ochtend op de eettafel van zijn ouderlijk huis, terwijl zijn ouders cornflakes aten en er jus d'orange uit een pak bij dronken.
'Maar Lopez, dat is onwaarschijnlijk wat je doet,' riepen zijn ouders.
'Nee, ik heb ze gisteren niet nodig gehad en zal ze morgen ook niet nodig hebben.'
Zo begon hij met het rennen en ging drie,... nee twaalf jaar lang door. Zonder te slapen vloog hij over het land van zijn continent. Langs houten paalwoningen en hutten van stro. Over berg en woestijnpad met schorpioenen die zoeken naar partners en cactussen waarin vogels nesten broeden.
'Zeg schone hardloper, hier heb je maïs, bonen en een cassave,' riepen indianen.
Een onverstaanbare reactie kwam uit Harry Lopez Junior zijn mond en de aarde zong liederen voor de inheemse stam. Hij snelde vooruit, het woud in en stak wilde beken en rivieren over. Steeds werd de horizon verder vooruit geschoven.
Hij passeerde jaguars die hem aanmoedigden, leguanen die hem negeerden en werd gevolgd door blauwgele ara's die hem voorzagen van koele winden in zijn nek.
'Hier neem één van mijn arepa's... en een cola,' riep een oudere vrouw vanuit een kraam. Wederom een gemompel en het geluid van holle beenderen die tegen elkaar trommelden en neerdalende voeten op het pad. Het geluid dat hij achterliet werkte psychedelisch en hallucineerde de marktbezoekers.
Waar hij ook kwam en wie hem ook zag, iedereen wilde hem eten en drinken geven, maar van niemand nam hij wat aan. Met een afwijzend gebaar of een in de lucht verdwenen nee, verliet hij dorp en stad, net zo snel als hij er intrede in deed.
'Wie was die jongen?,’ vroeg men eerst, maar dat veranderde voor de mensen al snel in:
'Heb je gehoord van die jongen van wie zijn torso klinkt als de weeën van minderjarige meisjes?’ ‘Ik zag hem ook, zei een boer. Hij weigerde zich te laten vervoeren met mijn ossenkar. Het voorstel vertraagde hem niet, waardoor ik denk dat hij niet tot twijfelen te brengen is.’
‘Dat klopt,’ zei de bewoner van een haciënda. ‘Ook ik verzocht hem te mogen brengen waar hij heen wil. Al zou hij de maan willen bestijgen en de sterren berijden. Ik persoonlijk zou hem daar brengen, maar ik kreeg geen gehoor. Tot diep in de nacht galmde zijn lichaam na, begeleid met het geluid van huilende orka’s.’
‘Wat jullie allemaal zeggen herken ik,’ zei een vrouw. ‘Ook de echtgenote van het stamhoofd en ik zagen hem terwijl wij thee dronken en sigaren voor onze mannen rolden. Met het wuiven van zijn handen in de lucht en het dansen van zijn golvende haren, sloeg hij een verkoelend bad af. Die jongen, inmiddels een man. Zijn huid is witter dan het vruchtvlees van de guanabana en zijn lichaam weegt lichter dan al de geesten van de Andes bij elkaar.'

Harry Lopez Junior's einde zal dan ook geen verrassing zijn. De zon deed zijn werk, door het vocht uit zijn lichaam te drijven. De longen hebben zijn ouders in hun tuin begraven en bij het dichten van het gat, werd het laatste beetje lucht de wereld in geblazen. De ruimte in, daar waarin Harry Lopez Junior langzaamaan is opgegaan.

 

  • Aangemaakt op .

 

  • Jaïr Wassink - concept / content

  • 0626036616
  • Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.